حقّ شد ، كتابتش كتابت حقّ شد ، حدوثيّتش در بحر قدم غرق شد . نور قدم در حدث پيدا شد ، نه به شرط ممازجت . بنگر كه حقّ چه فرمود ، گفت « فإذا أحببته كنت له سمعا و بصرا و لسانا و يدا » چون كار بدين شأن شد ، برو چه عيب كنند ، چون در جريان تصاريف قدرت قادر حىّ قديم ارادت را علّت شد ، و مشيّت را آلت ؟ نه ! در هبوب رياح ملكوت و برقهء انوار جبروت ذرّات كون مرآت حقّ مىشود . حجر اسود بآيات كبرى از حسن تجلّى خبر مىدهد . آنگه او را ب « يمين اللّه فى الارض » خوانند . نه شمس و قمر و نجوم در مقام التباس قديم خليل قبلهء « هذا رَبِّي » * « 8 » آمد ؟ هرچ هست ، آنگه دو است كه تو هستى . چون تو نيستى ، عين واحدست . چون جمله توئى ، بهانه از راه بردار ! 267 فصل ( فى الشطحيّة 38 للحلّاج ) ( 775 ) نزد شيخ ابى عبد اللّه بن خفيف از آن حسينى اين بيت برخواندند . شعر سبحان من أظهر ناسوته * سرّ سنا لاهوته الثاقب ثمّ بدأ الخلقة ظاهرا * فى صورة الآكل و الشارب « 18 »

--> ( 8 ) هذا رَبِّي . . * : سورهء 6 ( الأنعام ) آيهء 76 ، 77 ، 78 ( 18 ) سبحان . . . و الشارب : 14 p , j llaH - la'd n w D . fC - - سنا DA : سناء SM - - بدا الخلقة SM : بدا فى خلقه D بر الخلقه A